Rosa Groen
docent, onderzoeker, journalist
Recente Tweets
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Laatste artikelen

Zwanger zijn is zwaarder naarmate de tijd vordert.

Het lijkt allemaal zo licht, vrolijk en goed. Nu de zes maanden zwangerschap voorbij, het derde trimester is aangebroken. De kilo's die eraan vliegen eisen hun tol. Vooral in de vorm van energie, zodat ik 's avonds alleen nog voor pampus op de bank kan liggen.

Hoe moet dat nou, volgende week, als ik drie avonden verwacht word te functioneren, waarvan twee professioneel in Den Haag? Het is me een raadsel. Dit zijn onafzegbare afspraken.

De moed zakt me nog meer in de schoenen met het theoretisch hoofdstuk voor mijn neus. In theorie is het makkelijk: wat dingen aan passen voor m'n artikel, minor changes staat er, dan gaan ze het publiceren; wat ontwikkelingen beschrijven en een paar keuzes maken voor het theoretisch hoofdstuk; een paar artikelen lezen ter voorbereiding op de Winter Course in Bamberg; twee colleges voor volgende week voorbereiden. Een afvinklijstje.

Maar de praktijk..

Afijn, aan de slag. Wish me luck! 

R


Reacties

Bas Heijne kwam laatst op De Haagse Hogeschool spreken over wereldburgerschap. Voor degenen die er niet bij waren hieronder een samenvatting en mijn korte reflectie op dit vrij lastige begrip. 


De idealen in de jaren ’70 bestonden volgens Bas Heijne uit: eigenbelang ondergeschikt maken aan het algemene belang, afstand nemen van je ‘zuil’, ervoor zorgen dat de kleine wereld waarin je leeft niet als enig ijkpunt wordt gezien en de uitbreiding van empathie voor ‘de ander’. Die idealen zijn later gebureaucratiseerd, verworden tot beleid en regels. 


‘De reacties hierop zijn fel en worden steeds radicaler. Dat is bijvoorbeeld te merken aan de woede die ontstaat bij het bekendmaken van salarissen van een ‘linkse club’. De felheid waarmee sommigen reageren, komt voort uit een bedreiging van ‘het eigene’. De eigenheid van de ‘gewone man’ staat steeds meer onder druk als hij de idealen niet deelt. De reactie daarop is soms paranoïde.

Eigen werkelijkheden

Bovendien zijn de gemeenschappen die zijn ontstaan te groot. Mensen met meer dan 500 vrienden op Facebook zijn geen uitzondering meer. Zoals Yuval Noah Harari in Sapiens beschrijft, bestaat een gemeenschap maximaal uit 125 mensen. Grotere aantalen kan een groep niet aan. Als de groep groter is, dan heeft de gemeenschap ook een groter verhaal nodig, een mythe. 

Er wordt wel eens beweerd dat men door het internet meer met elkaar in verbinding staat, dat internet verbroedert. Niets is minder waar: het internet polariseert, mensen zoeken eigen groepen op met dezelfde, eigen werkelijkheden.’  

AZC's

Wie voelt zich eigenlijk wereldburger?, vraagt Heijne aan de zaal. Vier mensen steken hun hand op, waaronder de voorzitter van het College van Bestuur. ‘Vaak zijn mensen die zich ‘kosmopoliet’ noemen degenen die veel naar congressen gaan en zich steeds met dezelfde soort mensen ophouden. In feite bewegen deze ‘wereldburgers’ zich in één sociaal milieu. Om uit die bubbel te stappen zouden zij juist moeten communiceren met anderen die buiten de eigenheid liggen, van andere sociale milieus. 

Opstanden tegen nieuwe AZC’s zijn niet fijn, maar testen wel de veerkracht van onze samenleving. Waarom het zo hoog oploopt heeft te maken met de kleine gemeenschap die ‘de wereld’ als vijand ziet. De gedeelde voorgrond is niet wereldburgerschap, maar de nieuwe gemeenschap van mensen met een gedeelde achtergrond, oftewel dezelfde waarden.  

Ryszard Kapuściński

Tot zover het relaas van Bas Heijne. Aan het laatste moest ik denken toen ik op Facebook stuitte op de speeches van Justin Trudeau, de nieuwe premier van Canada. Hij pleit voor diversiteit en het omarmen van ‘de ander’. Zijn ideaal is er één van gedeelde waarden, zonder de klemtoon op iemands achtergrond te leggen. We moeten nieuwkomers insluiten en juist de overeenkomsten benadrukken. 

Een andere parallel vond ik in De Ander van Ryszard Kapuściński. Hierin staan zes lezingen over de ontmoeting met de ander, die hij als de universele en fundamentele ervaring van onze soort beschouwt. Kapuściński wist als correspondent in oorlogsgebieden goed dat een ontmoeting kon uitdraaien op een duel of conflict. De zelfbenoemde ‘onderzoeker van andersheid’ probeert de vraag te beantwoorden hoe je je tegenover de Ander moet opstellen in onze tijd van globalisering, grootscheepse migratie en vluchtelingenstromen. 

Leonard Geluk

Zelf denk ik dat de brug slaan tussen jezelf en de ander, die in een andere ‘sociale bubbel’ leeft, de essentie is van het streven naar wereldburgerschap. Hoe je dat doet? Dat begint bij een beter begrip van wie je zelf bent. Het begint ook met goed luisteren naar de ander, zonder je eigen waarden op te leggen. Wereldburgerschap is een lastig concept, dat meer een proces inhoudt dan iets wat je praktiseert of bent. Begint wereldburgerschap op De Haagse Hogeschool, zoals Leonard Geluk voorstelt? Ik denk eerder daarbuiten, op straat. Bij ontmoetingen met nieuwe Nederlanders, eerder tussen sociale milieus dan erbinnen.






Reacties

Vakantievieren

Na zo’n heerlijke kerstvakantie kan je weer met frisse moed aan het werk. Ten minste, als je de goede soort vakantie geniet. Maar hoe doe je dat? En: hoe houd je die frisse moed vast? 

Op vakantie dien je afstand te nemen van je werk om goed tot rust te kunnen komen, zegt men. Niet alleen voor je gezondheid en gezin, ook voor het opbouwen van een goede werklust is rust cruciaal. Het schijnt zelfs zo te zijn dat het beter is om meerdere korte vakanties te houden, dan enkele langere per jaar. Hierover publiceerde Jessica de Bloom in haar proefschrift in 2012.

Werkstress
Zij onderzocht het welbevinden, de gezondheid en activiteiten en ervaringen vóór, tijdens en na drie verschillende soorten vakanties: korte vakanties in eigen land (4-5 dagen), wintersport (9 dagen) en zomervakanties (23 dagen). Haar conclusie: om echt goed te kunnen ontspannen moet je vooral plezier hebben, mentaal afstand nemen van je werk en zelf kunnen bepalen wat je doet. Bovendien is vakantie vieren een bindmiddel. Het kan relaties versterken en gezamenlijke herinneringen creëren die heel lang meegaan. 


Maximale ontspanning wordt bereikt vanaf de achtste dag van de vakantie. Meestal is binnen een week na thuiskomst de werkstress weer terug. De duur en de aard van de vakantieactiviteiten hebben geen invloed op het langer vasthouden van het vakantiegevoel. Het maakt niet uit hoe lang je op vakantie gaat, als je terugkomt is het werk weer even zwaar. Het is dus beter om meerdere keren per jaar kort weg te gaan, dan één of twee keer lang, aldus De Bloom. 

Adviezen
Zij geeft ook adviezen: ga sporten na je laatste werkdag om te voorkomen dat je meteen de ‘vrijetijdsziekte’ krijgt; last van hoofdpijn, misselijkheid en griepverschijnselen bij plotseling stoppen met hard werken. Gebruik de shampoo die je op vakantie had ook thuis. Dan roep je automatisch het vakantiegevoel weer op. Koester je vakantie-ervaringen, door samen de voorpret en herinneringen te beleven. Verzorg je lichaam. 


Wat mij helpt om het vakantiegevoel weer op te roepen, is tweemaandelijks een massage inplannen tijdens werktijd. Een half uurtje ertussenuit. Dit is bedoeld om ons vitaal te houden en aftrekbaar, een aanrader dus! In de weekenden een dagje naar de sauna, sporten, ’s avonds niet werken, maar de gezelligheid opzoeken met geliefde(n). En het internet mag ook wel eens uit. 

Houdbaar vakantiegevoel
In de eerste week van de vakantie heb ik altijd de behoefte om zaken af te ronden en op die manier werk in vakantie over te laten gaan. Werkzaamheden in het buitenland doen helpen mij ook. Een Winter School, uitwisseling, congres of onderzoeksweek zijn voor mij welkome afwisselingen. Maar of ik daarmee ook volledig ontspan? 


Misschien behoor ik wel tot het type workaholic light, maar ik denk dat mentaal afstand nemen van werk vooral van belang is als je eraan toe bent. Een voor mij geruststellende conclusie van De Blooms boek is dan ook dat vrijwillig werken op vakantie (zo’n 20 à 25 procent werkt 1 à 2 uur per dag) geen negatieve invloed heeft op het welbevinden. 

Ik wens iedereen het beste voor 2016 en veel lang houdbaar vakantiegevoel toe!









Reacties

Internationalisering vs comfortzone

Internationalisering is een speerpunt van De Haagse Hogeschool. Maar studenten ertoe bewegen om naar het buitenland te gaan, blijkt lastig. Wat te doen?



Toen ik van de middelbare school afkwam, kon ik niet wachten om naar het buitenland te gaan. Op mijn 19 de maakte ik een reis van acht maanden door India en Zuid-Oost Azië, tijdens mijn studie woonde ik een half jaar in het Verenigd Koninkrijk en daarna nog een jaar in Spanje. Buitenlandervaring vormt je, is goed voor je zelfkennis en je CV, bovendien is het gewoon leuk. Ik herinner me nog levendig de ritjes per rikshaw (taxibrommer) door de Indiase stad Agra, het zonder geld staan op de grens van Maleisië en Indonesië, de livemuziek in de pubs van Wales en de hilarische misverstanden in Madrid vanwege mijn onbegrijpelijke Spaans. 

Niet één
De SEN Stichting, opgericht door lector Joris Voorhoeve, houdt zich bezig met internationale vraagstukken zoals armoedebestrijding en conflictpreventie. Stagiaires en ex-SEN’ers hebben ook veel buitenlandervaring en deelden die op 30 november. Ze vertelden over doorstuderen na de bachelor, ‘job hunten’ én hun avonturen. 

Het leek mij nuttig voor studenten om hier naartoe te gaan en ik deed een oproep bij onze opleiding Bedrijfskunde MER (BKM). Er was eten en drinken, leuk voor onze derde- en vierdejaars. Dacht ik. Er kwam niet één aanmelding binnen. Het zette me aan het denken.

Avontuurlijke studenten
Van de jaarlijks 171 derde- en vierdejaars BKM-studenten gaan er hooguit tien naar het buitenland om stage te lopen of een minor te volgen. We doen ons best om deze activiteiten aan te moedigen, er zit ook een stijgende lijn in, maar toch blijft het aantal laag. 

Daar zijn verschillende oorzaken voor. Studenten staan onder druk vanwege het leenstelsel. Ze willen zich in het derde jaar richten op een stage en een baan in Nederland, waar ze hun toekomst zien. Ze hebben bijbanen die ze niet voor een half jaar willen opzeggen. Verplichtingen aan het thuisfront weerhouden hen. Dat is typerend voor de generatie Y: ze is moe van excellentiedruk, doet graag normaal en daarmee gek genoeg. Er zijn natuurlijk wel meer avontuurlijke studenten, maar die gaan over het algemeen geen Bedrijfskunde MER studeren, maar European Studies of IBMS. Die van ons blijven liever in de comfortzone.

Blijven stimuleren
Internationaliseren kan natuurlijk ook dichtbij huis. In ons Instellingsplan staat dat mondiale vaardigheden, houding, en kennis van ontwikkelingen elders in de wereld cruciaal zijn. Toch zijn die tools anders dan internationale ervaring. Studenten die elders hebben gewerkt, hebben meer kans op een goede baan. Of, in de woorden van de directeur van Startersbureau BCR: ‘Wie in het buitenland heeft gewerkt proeft anders, analyseert anders. Je ogen gaan open en je kunt voortaan gemakkelijker zaken doen. Je wordt een andere Nederlander.’

Mijn conclusie: we moeten, naast het aanleren van internationale vaardigheden en kennis, studenten blijven stimuleren om op reis te gaan. Ook als ze dit in eerste instantie niet willen.

 
Met de groeten uit Genève:





Reacties

Veranderingen

Een leven kan in één klap veranderen. Ten goede of ten slechte: bijvoorbeeld door een zwangerschap, geboorte, huwelijk, verhuizing, nieuwe baan of het overlijden van een naaste. Soms vallen er drie klappen tegelijk. 

Sinds maandag 9 november ga ik als getrouwde vrouw door het leven. Het is niet zo dat ik ook van naam verander, maar het is wel een mijlpaal waar niemand omheen kan. Het begon als een administratieve keuze: we hebben een zoontje en bij trouwen is in één keer alles geregeld. Het groeide van niets uit tot iets groots. Komend weekend geven we een feest waar we twee jurken, twee pakken, meer dan honderd mensen en grote vaten bier en wijn voor hebben besteld. 


Gelukkig, zo legt Jenna McCarthy in haar TED-talk uit, leidt trouwen tot een gezonder, rijker en langer leven. Ingrediënten voor een gelukkig huwelijk zijn, volgens haar: de vrouw is knapper dan de man, een focus op het positieve, de man doet (een deel van) het huishouden waardoor zij hem meer aantrekkelijk vindt, er meer seks plaatsvindt en hij haar liever behandelt. En oh ja, samen alcohol drinken helpt ook.

Vurig

Dat laatste zal tijdens dit huwelijksfeest niet gaan, vanwege een bijkomende mijlpaal: we zijn in verwachting van de tweede. Dat ‘in verwachting zijn’ neemt mijn hoofd heel letterlijk. Hoewel mijn vriend – eh, mijn man - er nuchter onder is en niet op de zaken vooruitloopt, ben ik mij voorstellingen aan het maken van de twee kinderen samen, hoe we het huis zullen moeten verbouwen en wat de consequenties zijn voor werk. 

Niet alleen deze levensmijlpalen, maar ook het overlijden van een collega bij het Lectoraat Internationale Vrede, Recht en Veiligheid voltrok zich onlangs. Op 25 oktober stierf de slimme, lieve en dappere vrijwilligster Joanette van der Mey. Zij hielp met schrijven en redigeren en was de coördinator van ons ‘ Handboek Internationale Betrekkingen’ (werktitel) onder leiding van lector Joris Voorhoeve. Zij vergaderde sinds 2011 vurig mee over de inhoud van dit leerboek. Het noodzakelijke hogeschoolbrede project gaat over het ontstaan en de toekomst van onze globaliserende wereld en hoe studenten daarmee om kunnen of zouden moeten gaan.

Dood

Hoeveel transformaties kan een mens in een korte periode aan? Niet alleen in de mondialiserende wereld, maar ook in het klein, waarin de dood, nieuw leven en een ‘verbinding tot de dood’ hand in hand kunnen gaan? Verhuizen en een nieuwe baan en mijn lijstje zou compleet zijn. 

Volgens Ben Tiggelaar moeten we veranderingen zien als een doorlopend experiment waarbij het vooral draait om leren. Veel mensen zijn gericht op het belang van prestaties, terwijl de snelste weg naar een prestatie juist met een omweg gaat, door vallen en opstaan. Ik denk dat zo’n omweg ook geldt voor levensmijlpalen als een geboorte, huwelijk en (het verwerken van) de dood. Stap voor stap dingen uitproberen, fouten maken, bijsturen en experimenteren. Gun jezelf een omweg!

 

 

Dit stuk is te vinden op de HHS website van LINK: http://link.hhs.nl/blogs?p_itm_id=100962 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 





Reacties

Het artikel over Noorwegen stond afgelopen weekend in Trouw! 
Bij deze de link naar het artikel: http://www.trouw.nl/tr/nl/5009/Archief/archief/article/detail/4169887/2015/10/24/Langs-de-fjorden-in-een-e-eend.dhtml

 

Hierbij de Pdf's:

 

Veel leesplezier!!

 


Reacties

Beste allen,

Bij deze mijn blog voor LINK. Bedoeld als een verslag met een knipoog van onze opening van het jaar voor de Faculteit Management & Organisatie aan De Haagse Hogeschool. 

http://link.hhs.nl/blogs?p_itm_id=100206

Tweede blog ging over Onderzoek aan De Haagse Hogeschool:

http://link.hhs.nl/blogs?p_itm_id=100554

Veel leesplezier!


Hartelijks,

Rosa 


Reacties

Sommige vooroordelen over Noorwegen kloppen. Noorwegen is duur (alcohol is peperduur), het kan er koud zijn, in het westen regent het vaak en de mensen zijn op het eerste gezicht wat nors en weinig toeschietelijk. Maar als je de alcoholconsumptie beperkt houdt (of wat wijn van huis meeneemt) valt het mee, het is niet altijd koud, op regen kan je je kleden en de Noren blijken vaak veel hulpvaardiger, vriendelijker en zachtmoediger dan de vooroordelen doen geloven. Het helblauwe water van de fjorden, het wonderschone gletsjerlandschap en ook het vriendelijke elektrische autobeleid maken de reis zeer de moeite waard. 

In Stavanger leren we dat de stad telkens gered is door de zee. Vanaf 1800 begon de stad te floreren met het verhandelen van haring. Ongeveer zestig jaar later was het inblikken van sardientjes een bloeiende handel. Er is nog steeds één fabriek die nu als museum is ingericht, waar men kan zien hoe dat inblikken in zijn werk ging. In 1969 begon de olie-industrie, nadat voor het eerst olie werd gevonden op de bodem van de Noordzee.

Een Cruise vanaf Stavanger is aan te raden. Het is een tocht van drie uur, een onvergetelijke ervaring.

De cruise door het Lysefjord blijkt een uitstekende keuze. We zien de ‘Preekstoel’, een plateau dat 600 meter hoger ligt dan het fjord (2 keer de Eiffeltoren!) mensen met benen over de rand bungelen. Als we goed kijken zien we ze. We varen langs een waterval, waar de matroos fris water uit tapt dat we vervolgens mogen proeven.

Stavanger is een prachtige stad met verschillende haventjes.

Vanaf Stavanger is de weg naar het zuiden waanzinnig sprookjesachtig. De 501 die overgaat in de 44, is een weggetje met haarspeldbochten door een trollenlandschap: hele hoge bergen die vanuit de fjorden in één keer omhoog gaan. Ruige bergen; de ene is nog hoger dan de andere, groene rotsachtige berg. Tegenliggers ontwijken is spannend, want de eenbaansweg heeft alleen inhammetjes om elkaar te passeren. In Flekkefjord, een kleine vissersplaats, doen we de trein-fietstocht: met z’n tweeën op een tandem en de kleine op het zijspan terwijl we de fiets over het spoor heen trappen. We gaan door 17 tunnels 17 kilometer trappen en weer terug, langs fjorden, door bergen heen, schapen laten passeren, heuvels op en weer af, als een echte trein, maar dan zelf de snelheid bepalend.

Bij Flekkefjord doen we de trein-fietstocht.

Als we de eerste regen meemaken na drie weken (!) en langs een saai stuk snelweg in het zuiden rijden, vinden we zelfs dat landschap mooi. Het lijkt of er nergens in Noorwegen een lelijk stuk land of water is.

Op onze laatste camping staan we nog drie dagen met de tent. Genieten van de rust, het kabbelende water, de schone omgeving en dat we het gehaald hebben allemaal, elektrisch. Het belooft een stralend weekend te worden. We staan aan het Heddalmeer, de zon schijnt, de kleine vermaakt zich. De computers gaan dicht, we proosten met onze koffiekopjes, Skål!

We sluiten onze vakantie af aan dit meer vlakbij Akkerhaugen, 120 km van Oslo vandaan. Maandag richting boot en huis.


 

 

 

 













Deze reis is mede mogelijk gemaakt door www.visitnorway.com 
en de regio's: 

 

www.fjellnorway.com

www.fjordnorway.com

www.visitsouthernnorway.com


Tusen Takk!


















Reacties

Loen was prachtig, we reden met ons eendje met het dak open door het mooie landschap en het weer was on-Noors goed. Via www.visitnorway.nl krijgen we te horen dat een tunnel verderop op onze route niet begaanbaar is wegens een grote brand. Geen slachtoffers gelukkig, maar we moeten een andere weg nemen. En omrijden kan niet in één dag, behalve als we ergens in een dorpje minimaal vijf uur stoppen om bij te laden. We laten dit nieuws op ons inwerken terwijl we langs helder water met spiegelingen van bergen en bootjes rijden.

We checken in bij de camping van Fjaerland, nergens ter wereld liggen de gletsjers dichter bij het fjord (zeeniveau). Daarom is het toerisme in Fjaerland ook al rond 1820 begonnen. Welvarende Noren legden hun bootjes aan in het fjord en lieten zich door boeren te paard naar boven rijden. We bezoeken het gletsjermuseum, waar we leren dat het volume van het ijs op de lokale gletsjervlakte zo groot is als het volume van 100 jaar waterverbruik van heel Noorwegen. De gletsjers zijn overweldigend: het helblauwe licht dat door het ijs schijnt is duidelijk te zien - en moeilijk te fotograferen. Het landschap maakt ons sprakeloos. 


In Fjaerland begon het toerisme al vroeg vanwege de nabijheid van de gletsjers.

Als we de Fodnes-Mannheller pont nemen en laten weten dat onze auto elektrisch is (en de overtocht dus kosteloos moet zijn) barst de kaartjesverkoper uit in een bulderende lach die in een hoestbui verandert. Dat had hij niet verwacht! Hij loopt nog eens naar de voorkant van de 50 jaar oude auto, hij probeert zijn ogen te geloven. We besluiten niet de risicovolle route met onderweg bijladen van Laerdal naar Voss te kiezen, maar nemen als alternatief de veerboot van Kaupanger naar Gudvangen. Dit is een boottocht door een van de meest bijzondere fjorden, de Naerøfjord, die op de UNESCO werelderfgoedlijst staat. En niet onterecht.  

 


Vanaf de veerboot kijken we onze ogen uit op de Kaupanger-Gudvangen lijn.


Het is onbeschrijfelijk mooi. Bij een splitsing van het fjord zien we rechts van ons een klein vuurtorentje waar jongeren staan te zwaaien. Daarachter staan twee tentjes, op de rotsen liggen hun kajaks. In dit onherbergzame gebied kun je dit soort plekken alleen per boot bereiken. Ze zijn zeker 15 km van de bewoonde wereld verwijderd. Onze veerboot is geen goedkope keuze, maar vanwege de afgesloten tunnel een noodzakelijke, en uiteindelijk een traktatie. 

We slapen een nachtje in een super de luxe hut bij het skiresort van Voss, met mooi uitzicht en een sauna in de hut. 's Winters kan je hier skiën, maar 's zomers is het er ook goed toeven. 

 

Dit was ons uitzicht bij zonsondergang vanuit het Voss-Skiresort huisje.

Op weg richting het zuiden naar Bergen zegt een mevrouw van de veerboot van achter haar schermpje: 'Dit is géén elektrische auto'. Ze laat ons twee keer een stukje heen en weer rijden om te laten zien dat dit wel zo is. Hybride auto's mogen hier niet gratis varen en zij merkt op dat sommige hybrides ook geen geluid maken, maar gaat uiteindelijk overstag en geeft ons 30 euro korting. 'Deze auto is zó oud!' roept ze voordat ze haar collega's per mobilofoon doorseint dat er een oude auto aankomt in de e-rij. 

Het e-auto vriendelijke beleid is trouwens opvallend voor een land dat zijn grote rijkdom vooral uit olie export haalt. Het blijkt een ideaal vakantieland voor de elektrische auto. Op veerboten hoeven we niet te betalen, we mogen er als eerste op, tolwegen zijn gratis, laadpalen ook vaak, en mensen reageren erg positief op een elektrische old-timer. Laadpalen zijn - buiten de rurale gebieden - bijna overal te vinden en het speciale sleuteltje voor de palen hoeven we nauwelijks te gebruiken, ze staan vaak gewoon open zodat iedereen het stopcontact kan gebruiken. 

We zijn intussen in Stavanger beland. Zie hieronder de zwarte lijnen op de kaart voor onze route tot nu toe. Volgende week alweer het laatste bericht van drie weken elektrisch toeren door Noorwegen. Tot dan!

 

  

 

Onze reis door Noorwegen tot nu toe. De 2CV staat veilig in een parkeergarage van het appartement te laden.

 

 


 









Reacties

We zijn ruim een week geleden aangekomen met de boot in Oslo, waar ons elektrische vehikel met bewonderende blikken werd ontvangen door omstanders. Velen haalden hun mobiel of camera tevoorschijn om een foto te maken. Zodra we ergens parkeerden, tikte een vrouw op ons ruitje om te vertellen dat ze onze 2CV geweldig vond en dat zij in Japan ook veel 2CV's hebben. Een buschauffeur onderbrak de Japanse om uit te leggen dat we op een plek voor elektrische auto's staan, maar als we vertellen dat we elektrisch zíjn valt zijn mond open en kunnen we blijven staan. 

Iedereen die wil laden aan de publieke laadpalen in Noorwegen, heeft een laadpas nodig en een sleutel die op alle laadkastjes past. Achter het klepje zit een gewoon stopcontact, anders dan in Nederland of Ierland, waar onze vorige elektrische reis naartoe ging. In Gjøvik laden we nog eens op.

Ergens tijdens deze laadactie slaat de stop door, waardoor we na afloop niet zeker weten hoe ver de batterij is opgeladen. Daar komen we pas achter als we de heuvels op moeten, tot wel 1100 meter hoogte en op onze bestemming blijkt de batterij echt helemaal leeg. Vlak voor onze hut gaat het rode lampje branden. Met volle bepakking in de bergen heeft de auto minder actieradius dan op het vlakke land. We overnachten vlakbij Lillehammer, waar in 1994 de Olympische Winterspelen werden gehouden en waar later een Amerikaanse tv-serie over is gemaakt. 

Dit is het soort vakantie dat van tevoren uitgedacht moet worden. Even verdwalen is er niet bij. Niet meer dan 140 km afleggen per dag, ergens onderweg lunchen indien meer kilometers, mits er een laadpunt op de stopplaats is. Bijna ieder plaatsje in Noorwegen is voorzien van publieke laadpalen met het normale stopcontact. Op sommige plekken zijn er snelladers, maar die werken niet bij onze eend.

We bezoeken Mauhaugen en Lilleputhammer en vervolgen onze weg. Heel gewaagd gaan we op de bonnefooi zonder eerst een camping geboekt te hebben. We stoppen om te zien of de die camping 11 km bergopwaarts ligt goede recensies heeft op internet. Gelukkig maar, want er staat "I think they closed down because the guests were freezing to death in their tents". Verder dus, en laag blijven bij het fjord. 

We vinden een prachtige camping in Sjoa, waar staat dat je zelf een hut kunt uitzoeken of een plek voor de tent. Later op de avond komt wel iemand voor het geld langs. We zoeken een kampeerplek en strijken voor twee dagen neer aan een woeste rivier met helblauw water. De campingbaas Knut vindt onze auto geweldig en komt, met twee kleine hondjes aan de lijn, meerdere malen foto's maken.



De volgende camping in Nordberg is misschien wel op de mooiste locatie van Oppland. Dit is een iets modernere camping, met zwembad en alles, maar we hebben een privéplek aan de rivier en een privékraantje dus hebben zo onze eigen luxe. 

Op onze tocht naar Fjord Noorwegen komen we tussen de grote bergen met sneeuw. bovenaan de toppen zien we gletsjers en watervallen die het ijswater naar het lagergelegen, groenblauwe fjord brengen. De watervalletjes beginnen als kleine witte streepjes bovenaan de berg. Op onze nieuwe camping in Loen zijn we net aangekomen in onze luxe hut. Buiten is het 19 graden, de zon komt achter de wolken vandaan, aan de top van de berg zien we de blauwe gletsjers. Dit wordt genieten.




Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl