Rosa Groen
docent, onderzoeker, journalist
Recente Tweets
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Laatste artikelen

Internationalisering vs comfortzone

Internationalisering is een speerpunt van De Haagse Hogeschool. Maar studenten ertoe bewegen om naar het buitenland te gaan, blijkt lastig. Wat te doen?



Toen ik van de middelbare school afkwam, kon ik niet wachten om naar het buitenland te gaan. Op mijn 19 de maakte ik een reis van acht maanden door India en Zuid-Oost Azië, tijdens mijn studie woonde ik een half jaar in het Verenigd Koninkrijk en daarna nog een jaar in Spanje. Buitenlandervaring vormt je, is goed voor je zelfkennis en je CV, bovendien is het gewoon leuk. Ik herinner me nog levendig de ritjes per rikshaw (taxibrommer) door de Indiase stad Agra, het zonder geld staan op de grens van Maleisië en Indonesië, de livemuziek in de pubs van Wales en de hilarische misverstanden in Madrid vanwege mijn onbegrijpelijke Spaans. 

Niet één
De SEN Stichting, opgericht door lector Joris Voorhoeve, houdt zich bezig met internationale vraagstukken zoals armoedebestrijding en conflictpreventie. Stagiaires en ex-SEN’ers hebben ook veel buitenlandervaring en deelden die op 30 november. Ze vertelden over doorstuderen na de bachelor, ‘job hunten’ én hun avonturen. 

Het leek mij nuttig voor studenten om hier naartoe te gaan en ik deed een oproep bij onze opleiding Bedrijfskunde MER (BKM). Er was eten en drinken, leuk voor onze derde- en vierdejaars. Dacht ik. Er kwam niet één aanmelding binnen. Het zette me aan het denken.

Avontuurlijke studenten
Van de jaarlijks 171 derde- en vierdejaars BKM-studenten gaan er hooguit tien naar het buitenland om stage te lopen of een minor te volgen. We doen ons best om deze activiteiten aan te moedigen, er zit ook een stijgende lijn in, maar toch blijft het aantal laag. 

Daar zijn verschillende oorzaken voor. Studenten staan onder druk vanwege het leenstelsel. Ze willen zich in het derde jaar richten op een stage en een baan in Nederland, waar ze hun toekomst zien. Ze hebben bijbanen die ze niet voor een half jaar willen opzeggen. Verplichtingen aan het thuisfront weerhouden hen. Dat is typerend voor de generatie Y: ze is moe van excellentiedruk, doet graag normaal en daarmee gek genoeg. Er zijn natuurlijk wel meer avontuurlijke studenten, maar die gaan over het algemeen geen Bedrijfskunde MER studeren, maar European Studies of IBMS. Die van ons blijven liever in de comfortzone.

Blijven stimuleren
Internationaliseren kan natuurlijk ook dichtbij huis. In ons Instellingsplan staat dat mondiale vaardigheden, houding, en kennis van ontwikkelingen elders in de wereld cruciaal zijn. Toch zijn die tools anders dan internationale ervaring. Studenten die elders hebben gewerkt, hebben meer kans op een goede baan. Of, in de woorden van de directeur van Startersbureau BCR: ‘Wie in het buitenland heeft gewerkt proeft anders, analyseert anders. Je ogen gaan open en je kunt voortaan gemakkelijker zaken doen. Je wordt een andere Nederlander.’

Mijn conclusie: we moeten, naast het aanleren van internationale vaardigheden en kennis, studenten blijven stimuleren om op reis te gaan. Ook als ze dit in eerste instantie niet willen.

 
Met de groeten uit Genève:





Reacties

Veranderingen

Een leven kan in één klap veranderen. Ten goede of ten slechte: bijvoorbeeld door een zwangerschap, geboorte, huwelijk, verhuizing, nieuwe baan of het overlijden van een naaste. Soms vallen er drie klappen tegelijk. 

Sinds maandag 9 november ga ik als getrouwde vrouw door het leven. Het is niet zo dat ik ook van naam verander, maar het is wel een mijlpaal waar niemand omheen kan. Het begon als een administratieve keuze: we hebben een zoontje en bij trouwen is in één keer alles geregeld. Het groeide van niets uit tot iets groots. Komend weekend geven we een feest waar we twee jurken, twee pakken, meer dan honderd mensen en grote vaten bier en wijn voor hebben besteld. 


Gelukkig, zo legt Jenna McCarthy in haar TED-talk uit, leidt trouwen tot een gezonder, rijker en langer leven. Ingrediënten voor een gelukkig huwelijk zijn, volgens haar: de vrouw is knapper dan de man, een focus op het positieve, de man doet (een deel van) het huishouden waardoor zij hem meer aantrekkelijk vindt, er meer seks plaatsvindt en hij haar liever behandelt. En oh ja, samen alcohol drinken helpt ook.

Vurig

Dat laatste zal tijdens dit huwelijksfeest niet gaan, vanwege een bijkomende mijlpaal: we zijn in verwachting van de tweede. Dat ‘in verwachting zijn’ neemt mijn hoofd heel letterlijk. Hoewel mijn vriend – eh, mijn man - er nuchter onder is en niet op de zaken vooruitloopt, ben ik mij voorstellingen aan het maken van de twee kinderen samen, hoe we het huis zullen moeten verbouwen en wat de consequenties zijn voor werk. 

Niet alleen deze levensmijlpalen, maar ook het overlijden van een collega bij het Lectoraat Internationale Vrede, Recht en Veiligheid voltrok zich onlangs. Op 25 oktober stierf de slimme, lieve en dappere vrijwilligster Joanette van der Mey. Zij hielp met schrijven en redigeren en was de coördinator van ons ‘ Handboek Internationale Betrekkingen’ (werktitel) onder leiding van lector Joris Voorhoeve. Zij vergaderde sinds 2011 vurig mee over de inhoud van dit leerboek. Het noodzakelijke hogeschoolbrede project gaat over het ontstaan en de toekomst van onze globaliserende wereld en hoe studenten daarmee om kunnen of zouden moeten gaan.

Dood

Hoeveel transformaties kan een mens in een korte periode aan? Niet alleen in de mondialiserende wereld, maar ook in het klein, waarin de dood, nieuw leven en een ‘verbinding tot de dood’ hand in hand kunnen gaan? Verhuizen en een nieuwe baan en mijn lijstje zou compleet zijn. 

Volgens Ben Tiggelaar moeten we veranderingen zien als een doorlopend experiment waarbij het vooral draait om leren. Veel mensen zijn gericht op het belang van prestaties, terwijl de snelste weg naar een prestatie juist met een omweg gaat, door vallen en opstaan. Ik denk dat zo’n omweg ook geldt voor levensmijlpalen als een geboorte, huwelijk en (het verwerken van) de dood. Stap voor stap dingen uitproberen, fouten maken, bijsturen en experimenteren. Gun jezelf een omweg!

 

 

Dit stuk is te vinden op de HHS website van LINK: http://link.hhs.nl/blogs?p_itm_id=100962 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 





Reacties

Het artikel over Noorwegen stond afgelopen weekend in Trouw! 
Bij deze de link naar het artikel: http://www.trouw.nl/tr/nl/5009/Archief/archief/article/detail/4169887/2015/10/24/Langs-de-fjorden-in-een-e-eend.dhtml

 

Hierbij de Pdf's:

 

Veel leesplezier!!

 


Reacties

Beste allen,

Bij deze mijn blog voor LINK. Bedoeld als een verslag met een knipoog van onze opening van het jaar voor de Faculteit Management & Organisatie aan De Haagse Hogeschool. 

http://link.hhs.nl/blogs?p_itm_id=100206

Tweede blog ging over Onderzoek aan De Haagse Hogeschool:

http://link.hhs.nl/blogs?p_itm_id=100554

Veel leesplezier!


Hartelijks,

Rosa 


Reacties

Sommige vooroordelen over Noorwegen kloppen. Noorwegen is duur (alcohol is peperduur), het kan er koud zijn, in het westen regent het vaak en de mensen zijn op het eerste gezicht wat nors en weinig toeschietelijk. Maar als je de alcoholconsumptie beperkt houdt (of wat wijn van huis meeneemt) valt het mee, het is niet altijd koud, op regen kan je je kleden en de Noren blijken vaak veel hulpvaardiger, vriendelijker en zachtmoediger dan de vooroordelen doen geloven. Het helblauwe water van de fjorden, het wonderschone gletsjerlandschap en ook het vriendelijke elektrische autobeleid maken de reis zeer de moeite waard. 

In Stavanger leren we dat de stad telkens gered is door de zee. Vanaf 1800 begon de stad te floreren met het verhandelen van haring. Ongeveer zestig jaar later was het inblikken van sardientjes een bloeiende handel. Er is nog steeds één fabriek die nu als museum is ingericht, waar men kan zien hoe dat inblikken in zijn werk ging. In 1969 begon de olie-industrie, nadat voor het eerst olie werd gevonden op de bodem van de Noordzee.

Een Cruise vanaf Stavanger is aan te raden. Het is een tocht van drie uur, een onvergetelijke ervaring.

De cruise door het Lysefjord blijkt een uitstekende keuze. We zien de ‘Preekstoel’, een plateau dat 600 meter hoger ligt dan het fjord (2 keer de Eiffeltoren!) mensen met benen over de rand bungelen. Als we goed kijken zien we ze. We varen langs een waterval, waar de matroos fris water uit tapt dat we vervolgens mogen proeven.

Stavanger is een prachtige stad met verschillende haventjes.

Vanaf Stavanger is de weg naar het zuiden waanzinnig sprookjesachtig. De 501 die overgaat in de 44, is een weggetje met haarspeldbochten door een trollenlandschap: hele hoge bergen die vanuit de fjorden in één keer omhoog gaan. Ruige bergen; de ene is nog hoger dan de andere, groene rotsachtige berg. Tegenliggers ontwijken is spannend, want de eenbaansweg heeft alleen inhammetjes om elkaar te passeren. In Flekkefjord, een kleine vissersplaats, doen we de trein-fietstocht: met z’n tweeën op een tandem en de kleine op het zijspan terwijl we de fiets over het spoor heen trappen. We gaan door 17 tunnels 17 kilometer trappen en weer terug, langs fjorden, door bergen heen, schapen laten passeren, heuvels op en weer af, als een echte trein, maar dan zelf de snelheid bepalend.

Bij Flekkefjord doen we de trein-fietstocht.

Als we de eerste regen meemaken na drie weken (!) en langs een saai stuk snelweg in het zuiden rijden, vinden we zelfs dat landschap mooi. Het lijkt of er nergens in Noorwegen een lelijk stuk land of water is.

Op onze laatste camping staan we nog drie dagen met de tent. Genieten van de rust, het kabbelende water, de schone omgeving en dat we het gehaald hebben allemaal, elektrisch. Het belooft een stralend weekend te worden. We staan aan het Heddalmeer, de zon schijnt, de kleine vermaakt zich. De computers gaan dicht, we proosten met onze koffiekopjes, Skål!

We sluiten onze vakantie af aan dit meer vlakbij Akkerhaugen, 120 km van Oslo vandaan. Maandag richting boot en huis.


 

 

 

 













Deze reis is mede mogelijk gemaakt door www.visitnorway.com 
en de regio's: 

 

www.fjellnorway.com

www.fjordnorway.com

www.visitsouthernnorway.com


Tusen Takk!


















Reacties

Loen was prachtig, we reden met ons eendje met het dak open door het mooie landschap en het weer was on-Noors goed. Via www.visitnorway.nl krijgen we te horen dat een tunnel verderop op onze route niet begaanbaar is wegens een grote brand. Geen slachtoffers gelukkig, maar we moeten een andere weg nemen. En omrijden kan niet in één dag, behalve als we ergens in een dorpje minimaal vijf uur stoppen om bij te laden. We laten dit nieuws op ons inwerken terwijl we langs helder water met spiegelingen van bergen en bootjes rijden.

We checken in bij de camping van Fjaerland, nergens ter wereld liggen de gletsjers dichter bij het fjord (zeeniveau). Daarom is het toerisme in Fjaerland ook al rond 1820 begonnen. Welvarende Noren legden hun bootjes aan in het fjord en lieten zich door boeren te paard naar boven rijden. We bezoeken het gletsjermuseum, waar we leren dat het volume van het ijs op de lokale gletsjervlakte zo groot is als het volume van 100 jaar waterverbruik van heel Noorwegen. De gletsjers zijn overweldigend: het helblauwe licht dat door het ijs schijnt is duidelijk te zien - en moeilijk te fotograferen. Het landschap maakt ons sprakeloos. 


In Fjaerland begon het toerisme al vroeg vanwege de nabijheid van de gletsjers.

Als we de Fodnes-Mannheller pont nemen en laten weten dat onze auto elektrisch is (en de overtocht dus kosteloos moet zijn) barst de kaartjesverkoper uit in een bulderende lach die in een hoestbui verandert. Dat had hij niet verwacht! Hij loopt nog eens naar de voorkant van de 50 jaar oude auto, hij probeert zijn ogen te geloven. We besluiten niet de risicovolle route met onderweg bijladen van Laerdal naar Voss te kiezen, maar nemen als alternatief de veerboot van Kaupanger naar Gudvangen. Dit is een boottocht door een van de meest bijzondere fjorden, de Naerøfjord, die op de UNESCO werelderfgoedlijst staat. En niet onterecht.  

 


Vanaf de veerboot kijken we onze ogen uit op de Kaupanger-Gudvangen lijn.


Het is onbeschrijfelijk mooi. Bij een splitsing van het fjord zien we rechts van ons een klein vuurtorentje waar jongeren staan te zwaaien. Daarachter staan twee tentjes, op de rotsen liggen hun kajaks. In dit onherbergzame gebied kun je dit soort plekken alleen per boot bereiken. Ze zijn zeker 15 km van de bewoonde wereld verwijderd. Onze veerboot is geen goedkope keuze, maar vanwege de afgesloten tunnel een noodzakelijke, en uiteindelijk een traktatie. 

We slapen een nachtje in een super de luxe hut bij het skiresort van Voss, met mooi uitzicht en een sauna in de hut. 's Winters kan je hier skiën, maar 's zomers is het er ook goed toeven. 

 

Dit was ons uitzicht bij zonsondergang vanuit het Voss-Skiresort huisje.

Op weg richting het zuiden naar Bergen zegt een mevrouw van de veerboot van achter haar schermpje: 'Dit is géén elektrische auto'. Ze laat ons twee keer een stukje heen en weer rijden om te laten zien dat dit wel zo is. Hybride auto's mogen hier niet gratis varen en zij merkt op dat sommige hybrides ook geen geluid maken, maar gaat uiteindelijk overstag en geeft ons 30 euro korting. 'Deze auto is zó oud!' roept ze voordat ze haar collega's per mobilofoon doorseint dat er een oude auto aankomt in de e-rij. 

Het e-auto vriendelijke beleid is trouwens opvallend voor een land dat zijn grote rijkdom vooral uit olie export haalt. Het blijkt een ideaal vakantieland voor de elektrische auto. Op veerboten hoeven we niet te betalen, we mogen er als eerste op, tolwegen zijn gratis, laadpalen ook vaak, en mensen reageren erg positief op een elektrische old-timer. Laadpalen zijn - buiten de rurale gebieden - bijna overal te vinden en het speciale sleuteltje voor de palen hoeven we nauwelijks te gebruiken, ze staan vaak gewoon open zodat iedereen het stopcontact kan gebruiken. 

We zijn intussen in Stavanger beland. Zie hieronder de zwarte lijnen op de kaart voor onze route tot nu toe. Volgende week alweer het laatste bericht van drie weken elektrisch toeren door Noorwegen. Tot dan!

 

  

 

Onze reis door Noorwegen tot nu toe. De 2CV staat veilig in een parkeergarage van het appartement te laden.

 

 


 









Reacties

We zijn ruim een week geleden aangekomen met de boot in Oslo, waar ons elektrische vehikel met bewonderende blikken werd ontvangen door omstanders. Velen haalden hun mobiel of camera tevoorschijn om een foto te maken. Zodra we ergens parkeerden, tikte een vrouw op ons ruitje om te vertellen dat ze onze 2CV geweldig vond en dat zij in Japan ook veel 2CV's hebben. Een buschauffeur onderbrak de Japanse om uit te leggen dat we op een plek voor elektrische auto's staan, maar als we vertellen dat we elektrisch zíjn valt zijn mond open en kunnen we blijven staan. 

Iedereen die wil laden aan de publieke laadpalen in Noorwegen, heeft een laadpas nodig en een sleutel die op alle laadkastjes past. Achter het klepje zit een gewoon stopcontact, anders dan in Nederland of Ierland, waar onze vorige elektrische reis naartoe ging. In Gjøvik laden we nog eens op.

Ergens tijdens deze laadactie slaat de stop door, waardoor we na afloop niet zeker weten hoe ver de batterij is opgeladen. Daar komen we pas achter als we de heuvels op moeten, tot wel 1100 meter hoogte en op onze bestemming blijkt de batterij echt helemaal leeg. Vlak voor onze hut gaat het rode lampje branden. Met volle bepakking in de bergen heeft de auto minder actieradius dan op het vlakke land. We overnachten vlakbij Lillehammer, waar in 1994 de Olympische Winterspelen werden gehouden en waar later een Amerikaanse tv-serie over is gemaakt. 

Dit is het soort vakantie dat van tevoren uitgedacht moet worden. Even verdwalen is er niet bij. Niet meer dan 140 km afleggen per dag, ergens onderweg lunchen indien meer kilometers, mits er een laadpunt op de stopplaats is. Bijna ieder plaatsje in Noorwegen is voorzien van publieke laadpalen met het normale stopcontact. Op sommige plekken zijn er snelladers, maar die werken niet bij onze eend.

We bezoeken Mauhaugen en Lilleputhammer en vervolgen onze weg. Heel gewaagd gaan we op de bonnefooi zonder eerst een camping geboekt te hebben. We stoppen om te zien of de die camping 11 km bergopwaarts ligt goede recensies heeft op internet. Gelukkig maar, want er staat "I think they closed down because the guests were freezing to death in their tents". Verder dus, en laag blijven bij het fjord. 

We vinden een prachtige camping in Sjoa, waar staat dat je zelf een hut kunt uitzoeken of een plek voor de tent. Later op de avond komt wel iemand voor het geld langs. We zoeken een kampeerplek en strijken voor twee dagen neer aan een woeste rivier met helblauw water. De campingbaas Knut vindt onze auto geweldig en komt, met twee kleine hondjes aan de lijn, meerdere malen foto's maken.



De volgende camping in Nordberg is misschien wel op de mooiste locatie van Oppland. Dit is een iets modernere camping, met zwembad en alles, maar we hebben een privéplek aan de rivier en een privékraantje dus hebben zo onze eigen luxe. 

Op onze tocht naar Fjord Noorwegen komen we tussen de grote bergen met sneeuw. bovenaan de toppen zien we gletsjers en watervallen die het ijswater naar het lagergelegen, groenblauwe fjord brengen. De watervalletjes beginnen als kleine witte streepjes bovenaan de berg. Op onze nieuwe camping in Loen zijn we net aangekomen in onze luxe hut. Buiten is het 19 graden, de zon komt achter de wolken vandaan, aan de top van de berg zien we de blauwe gletsjers. Dit wordt genieten.




Reacties

Komend jaar ga ik bloggen voor LINK. Dat is het online platform van De Haagse Hogeschool. Ik heb erge zin, temeer daar ik samen met Jacco van Uden een wisselcolumn krijg.

Jacco is lector Change Management bij ons op De Haagse. Best wel een grote eer dus voor mij, dat we om en om gaan bloggen voor LINK. Ik ben erg benieuwd wat voor blogs er volgen komend jaar en wat de dynamiek tussen ons zal zijn. De intreerede van Jacco van Uden kunt u hier terugzien.

Laatst haalde Jacco op zijn blog over wielrennen Johan Huizinga aan, het befaamde boek Homo Ludens. Geweldig boek, dat ik tijdens mijn studie verslonden heb (althans, tot de helft ongeveer). Huizinga, mensen, daar moet u echt een boek van ter hand nemen deze zomer. Heeft u even niets te doen, lees dan zijn Homo Ludens, Herfsttij der Middeleeuwen of een ander werk van hem. Tweedehands kunt u ze vinden, in Amsterdam bij Kok. Als u in de buurt bent, even langsgaan om een boek te scoren. Gewoon doen.

Dat staat dus vanaf september te gebeuren. Wellicht kunt u op deze blog onze reis naar Noorwegen volgen. Dat hangt een beetje van de wifi af daar, Deo Volente. In elk geval heb ik alvast kunnen oefenen met interessante linkjes in deze blog.

Fijne zomer allemaal! 

Hgr,

RSG

Reacties

Het is 5 april 2015.

We zijn in Frankrijk. Het promotietraject is begonnen sinds november 2014, de Promotiebeurs voor Leraren van de NWO is net 5 dagen geleden ingegaan. Ik besef hoe geweldig deze nieuwe stap is: ik mag 4 jaar lang werken aan mijn eigen project, drie dagen per week. Het is tot nu toe niet altijd gelukt drie dagen (doordeweeks) vrij te maken voor het onderzoek. Soms compenseer ik in de weekenden, dat is niet erg.

Ons zoontje slaapt, dus ik mag zo verder aan m'n artikel. Het is in het Engels, het proefschrift ga ik ook in het Engels schrijven. Spannend, eng, moeilijk, maar niet onmogelijk. Mijn oom die een halve Amerikaan is gaat me tegen een familievergoeding helpen met correct Engels schrijven; gaandeweg zal ik het zelf ook beter kunnen.

Waar sta ik over 5 jaar? Zou deze blog nog bestaan? Zouden we nog steeds één kind hebben, van inmiddels bijna 7 jaar, of leven we dan met twee kinderen? Zou mijn proefschrift al klaar zijn? Het zijn vragen waar ik gelukkig geen antwoord op weet. Ik weet nog dat ik op mijn negentiende achterop een truck zat in het binnenland van Laos, met een Brit. Het was 1999 en ik maakte een reis van 8 maanden door 7 landen in Zuidoost-Azië. Ik vertelde hem dat ik graag wilde weten waar ik over tien jaar zou staan. Hij verklaarde me voor gek en zei 'het is juist zo leuk om dat niet te weten' - maar dan in het Engels. Ik begreep hem niet. Maar nu wel, met terugwerkende kracht. 

Dat je niet weet wat de toekomst brengt maakt het leven juist uitdagend. Je kunt beter leven met de dag, met het moment, dan constant denken over wat er over een paar jaar gebeurd zal zijn. Nu, hier, in het zonnige en stille huis in de Morvan, Frankrijk, 2015, begin ik met de tocht aan de voet van een grote berg die promotietraject heet. Stapje voor stapje, dag voor dag, zal ik deze wandeling aangaan. En wat er daarna gebeurt, hoeveel levens we dan verder zijn, dat zien we dan wel weer.  


Reacties

This is part 7 of a series about 'Places I've never been before'. With some regularity I go to a place, alone, do something cultural or academic and write something about it. The 21-23rd of February 2015 I went to Kassel for work. 

I'm sitting in the University Cafe opposite of the Universitäts bibliothek. There are over 20.000 students and more than 300 Professors at the University of Kassel. Huge numbers for a small city of only 200.000 inhabitants. The numbers are outgrowing the Campus, so there are ad hoc containers used as college-rooms to give small classes.


This is Professor Bischoff teaching in such a container. The international students and international orientated Professors are kind and helpful. The German system is different in its Professorships. To be a Professor, you need a PhD and a trajectory of post doctoral research of 5-7 years. After that you're either becoming a Prof or you drop out. It's a risky and competitive world. There are many more Profs in Germany than in The Netherlands, but all those Profs work on their own or with small research groups. You can not be a senior lecturer, you're either a Prof or a Post doc, but there's no middle way, or exit strategy, as Bischoff calls it. 

As you can see, the University Library is a vibrant place for students to come and study. Everywhere they go, students take their big glasses with coffee and tea (but mostly white coffee) from the coffeeshops. They take them into class and walk with them on Campus.

 

At the coffeeshops, students relax and enjoy their lunch or snack. Studying is free of tuition in Germany. That's why, I gather, the atmosphere is so relaxed at Kassel University. After their courses of obligatory main modules, they're free to fill in their curricula with electives. 

The main courses are huge, this is how they normally sit: with 300 students in 4-hour courses. They do have the 'academic quarter' so when a course starts at 8 in the morning it actually starts at 8.15 AM. That's how early they start! At Public Economics in Kassel, students learn about law, ethics, economics, public economics, finance, statistics and tax law. The courses are comparable to the ones we offer in The Hague at Business Management Studies at the Faculty for Management & Organization. 

 


This is me teaching the students about the possibilities to take courses at The Hague University of Applied Sciences (THUAS). There's summercourses and there's the opportunity to join the international block 'Stepping Out' in the week 25-29th of May, to visit The Hague and its surroundings. There's also possibilities to join the summer school at THUAS, which is very inspiring. This is what I showed them when the pic was taken: https://www.youtube.com/watch?v=T-yRybNnw6g

 



Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl